استودیو — Pool و Lane

نقش Pool و Lane در مدل

نام Lane را بر اساس مسئولیت بنویسید. نام «بررسی‌کننده» می‌تواند ثابت بماند، حتی وقتی شخص بررسی‌کننده در هر درخواست از روی فرم تعیین می‌شود. نوشتن نام شخص روی Lane، دسترسی آن شخص را ثبت نمی‌کند؛ دسترسی باید در پنجرهٔ تنظیمات تعیین شود.

جزئیات اتصال عناصر و ابزارهای انتخاب در استودیوی فرآیند توضیح داده شده است. تنظیم فرم هر کار، ورودی و خروجی آن را در Taskها و Activityها انجام دهید.

ساخت و ویرایش ساختار

ایجاد Pool

1. در بوم استودیو، ابزار Create pool/participant را انتخاب کنید.
2. Pool را در فضای خالی بوم قرار دهید و اندازهٔ آن را متناسب با تعداد گام‌ها تنظیم کنید.
3. Pool را انتخاب کنید و عنوان فرآیند را بنویسید. برای ویرایش تنظیمات، از Settings در منوی کنار عنصر استفاده کنید.
4. گروه ماژول مربوط به فرآیند را در تنظیمات آن مشخص کنید.
5. Laneها و گام‌های فرآیند را داخل محدودهٔ آن بسازید.

عنوان Pool و گروه ماژول را پیش از ذخیرهٔ نهایی بررسی کنید. گروه ماژول، محل دسته‌بندی فرآیند در سامانه است؛ Lane، تقسیم مسئولیت‌های داخل نمودار است. این دو را جایگزین یکدیگر نگیرید.

اضافه‌کردن Lane

با انتخاب Pool یا Lane، ابزارهای تغییر ساختار در کنار عنصر نمایش داده می‌شوند. بسته به عنصر انتخاب‌شده می‌توانید Lane را در بالا یا پایین اضافه کنید یا محدوده را به دو Lane تقسیم کنید.

1. روی فضای خالی Lane یا نوار عنوان آن کلیک کنید تا خود Lane انتخاب شود. انتخاب Task یا خط اتصال داخل آن، تنظیمات همان عنصر را باز می‌کند.
2. از Add lane above برای افزودن Lane بالایی و Add lane below برای افزودن Lane پایینی استفاده کنید.
3. برای تقسیم محدوده، Divide into two lanes را انتخاب کنید.
4. به Lane جدید عنوان بدهید و تنظیمات دسترسی آن را تکمیل کنید.
5. گام‌های مرتبط را در Lane مناسب قرار دهید؛ اتصال گام‌ها را پس از تغییر ساختار دوباره بررسی کنید.

برای بزرگ‌تر کردن محدوده، دستگیره‌های تغییر اندازه را بکشید. فضای کافی برای عنوان‌ها و مسیرهای برگشت نگه دارید تا خطوط از روی نوشتهٔ گام‌ها عبور نکنند. از ابزار جابه‌جایی و ایجاد فاصلهٔ بوم برای مرتب‌کردن مدل استفاده کنید.

انتقال کار به Lane دیگر

پیش از انتقال یک UserTask، گیرندهٔ مقصد را مشخص کنید. سپس کار را داخل Lane مقصد ببرید و بررسی کنید که عنصر واقعاً در محدودهٔ همان Lane قرار گرفته است. خطوط ورودی و خروجی، نام اقدام‌ها و نگاشت فرم را بازبینی کنید.

اگر هدف فقط مرتب‌کردن شکل است، جابه‌جایی کار بین Laneها ممکن است تصمیم درستی نباشد. محل کار را داخل همان Lane اصلاح کنید. اگر مسئولیت تغییر کرده است، انتقال کار را با تنظیم دسترسی Lane مقصد همراه کنید.

حذف و بازگرداندن تغییرات

برای حذف، عنصر موردنظر را انتخاب و Remove را بزنید. پیش از حذف Lane، کارها و اتصال‌های داخل آن را بررسی کنید؛ حذف یک محدوده می‌تواند عناصر وابسته را نیز از نمودار خارج کند. برای بازگرداندن تغییر اخیر بوم، از برگرداندن استفاده کنید.

پس از حذف یا تقسیم Lane، مطمئن شوید گام‌های موردنیاز باقی مانده‌اند، در Lane درست قرار دارند و هیچ خطی بی‌مقصد نشده است.

تنظیمات Pool و Lane در پنل طراحی

Pool محدوده Process را در بوم مشخص می‌کند و Lane مسئولیت و دسترسی بخش‌های آن را تعیین می‌کند. برای تنظیم Pool خود محدوده را انتخاب کنید؛ انتخاب یک Node داخل آن پنل همان Node را باز می‌کند. پنل Participant شامل شناسه، عنوان، توضیحات، گروه ماژول و تصویر است. انتخاب تصویر و حذف تصویر دو کنترل جدا هستند؛ در نبود تصویر، حذف می‌تواند غیرفعال باشد.

Lane عنوان، توضیحات و دکمه «تنظیمات دسترسی» دارد. عنوان Lane به‌تنهایی کاربر یا نقش مجاز را مشخص نمی‌کند؛ دسترسی را در پنجره مربوط تنظیم کنید. شناسه Lane برای تشخیص خود عنصر مدل است و با RoleID یا UserID برابر نیست.

تنظیمات دسترسی پنج دسته اصلی دارد: مبتنی بر نقش، مبتنی بر کاربر، ترکیب نقش و کاربر، چارت سازمانی و داده یک Variable. نوع انتخاب‌شده باید با داده و سناریوی ارجاع سازگار باشد.

انتخاب روش تعیین مجری

1. Lane را انتخاب کنید.
2. Settings را باز کنید و در پنل تنظیمات Lane، دکمهٔ تنظیمات سطح دسترسی را بزنید.
3. روش دسترسی را متناسب با اطلاعاتی که از گیرنده دارید انتخاب کنید.
4. گیرندگان یا متغیر تعیین‌کننده را تکمیل کنید.
5. تنظیمات پنجره را ذخیره کنید و سپس فرآیند را از استودیو ذخیره کنید.

دسترسی Lane با سطح دسترسی مدیریتی فرآیند متفاوت است. دسترسی مدیریتی تعیین می‌کند چه کسی فرآیند را ویرایش، کپی یا مدیریت کند؛ دسترسی Lane تعیین می‌کند کار در اجرا به چه مجری برسد. تنظیمات مدیریتی در لیست فرآیندها قرار دارد.

برای محدودکردن دسترسی، گیرندگان مجاز را صریح انتخاب کنید و فهرست انتخاب‌شده‌ها را پیش از ذخیره بررسی کنید.

Lane، مسئولان اجرا و تفاوت روش‌های انتساب

Laneها گام‌ها را براساس مسئولان اجرا تفکیک می‌کنند. از پنل Lane، «تنظیمات سطح دسترسی» را باز کنید و مشخص کنید کارهای این محدوده به چه کاربر، نقش یا ترکیبی از آن‌ها برسند. همین دسترسی در Lane حاوی Start عادی، تعیین می‌کند چه کسی Process را در فهرست فرآیندهای قابل شروع ببیند.

انتساب مبتنی بر چارت سازمانی

پیش‌نیاز این روش، تعریف سلسله‌مراتب نقش‌هاست. در «پیکربندی سیستم» به صفحه نقش‌ها بروید و «چارت سازمانی» را باز کنید. نقش‌ها و زیرمجموعه‌های آن‌ها می‌توانند سلسله‌مراتب چندسطحی بسازند.

در Lane، روش مبتنی بر چارت، نقش مقصد را هنگام اجرا از جای نقش جاری در همان ساختار محاسبه می‌کند. گزینه‌های هم‌سطح، سطح بالاتر و سطح پایین‌تر برای این محاسبه وجود دارند. برای مثال، وقتی نقش جاری کارمند است، انتخاب سطح بالاتر، نقش مافوق تعریف‌شده در چارت را مقصد قرار می‌دهد. بنابراین نام مافوق را از نمودار واقعی سازمان بخوانید و عنوان ثابت مدیر را برای همه نقش‌ها فرض نکنید.

انتساب پویا از Variable

برای انتخاب مسئول در زمان اجرا، خروجی مرحله قبلی را به Variable متصل کنید. مثال کاربردی، Form انتخاب یک یا چند جانشین از فهرست کاربران است؛ Lane بعدی شناسه‌های انتخاب‌شده را از Variable می‌خواند و کار را به همان گیرندگان می‌دهد. همین الگو برای فهرست نقش‌ها نیز کاربرد دارد.

نوع شناسه را با داده هماهنگ کنید: داده کاربری با روش کاربر و داده نقش با روش نقش مصرف می‌شود. در روش پیشرفته، منبع FormData یا ServiceData و مسیر عضو را تعیین کنید؛ برای نمونه ServiceData[1]['Roles'] فیلد Roles ردیف دوم را می‌خواند. اگر چند شناسه در یک فیلد هستند، آن‌ها را با کاما جدا کنید.

زوج کاربر/نقش قرارداد متفاوتی دارد: هر مورد باید UserID و RoleID را با هم مشخص کند. داده می‌تواند Object، آرایه Object، JSON رشته‌ای متناظر یا نتیجه Provider با ستون‌های مربوط باشد. مقدار تک‌فیلدی شناسه کاربر یا نقش، زوج کامل گیرنده را مشخص نمی‌کند.

در محیط چندسازمانی، OrganizationID نیز همراه UserID و RoleID الزامی است. این مؤلفه تعیین می‌کند شخص با کدام نقش در کدام سازمان گیرنده باشد. در محیط تک‌سازمانی نیازی به تفکیک چند سازمان نیست؛ ارسال شناسه همان سازمان نیز مجاز است.

[{"UserID":12,"RoleID":34,"OrganizationID":1}]

بازگشت به آخرین اقدام‌کننده همان Lane

گزینه «نمایش کارتابل ورودی بر اساس کاربر جاری» برای بازگشت نمونه به همان Lane معنای مشخصی دارد: اگر نمونه قبلاً از Lane عبور کرده و فردی در آن اقدام کرده باشد، در بازگشت کار به آخرین کاربر اقدام‌کننده همان Lane می‌رسد. این عنوان را معادل کاربر آغازکننده یا همه دارندگان نقش‌های مجاز ندانید.

برای مثال، دسترسی پایه Lane ممکن است شامل چند نقش و صدها کاربر باشد، اما هنگام بازگشت، این گزینه گیرنده را به آخرین فردی محدود می‌کند که در همان Lane اقدام کرده است. اگر Lane چندین گام داشته باشد نیز معیار، آخرین اقدام در همان Lane است.

دسترسی ثابت

مبتنی بر نقش

از این روش زمانی استفاده کنید که کار باید به مسئولیت سازمانی برسد؛ مثلاً بررسی درخواست بر عهدهٔ نقش «مدیر واحد» است.

1. مبتنی بر نقش را انتخاب کنید.
2. با جستجوی کد یا عنوان نقش، نقش‌های موردنظر را پیدا کنید.
3. ردیف‌های لازم را انتخاب کنید و فهرست انتخاب‌شده‌ها را بررسی کنید.
4. اگر همهٔ نقش‌ها مجازند، از انتخاب صریح همه نقش‌ها استفاده کنید.
5. تنظیمات را ذخیره کنید.

کاربری که چند نقش دارد ممکن است برای مشاهده یا انجام کار لازم باشد نقش جاری خود را تغییر دهد. عضویت یک حساب در چند نقش، به این معنا نیست که کارتابل همهٔ نقش‌ها همیشه در یک نمای جاری نمایش داده می‌شود. در بررسی نتیجه، هم حساب واردشده و هم نقش جاری را در نظر بگیرید.

مبتنی بر کاربر

وقتی کار باید به شخص معینی برسد، مبتنی بر کاربر را انتخاب کنید و کاربر یا کاربران را از فهرست برگزینید. این روش برای مسئولیت‌هایی مناسب است که شخص، مستقل از تغییر نقش جاری، دریافت‌کنندهٔ موردنظر است.

در Lane آغاز، با انتخاب یک کاربر مشخص می‌توانید شروع فرآیند را به همان شخص محدود کنید. با انتخاب صریح همه کاربران، دامنهٔ مجاز شروع را بازتر می‌کنید. نام نمایشی شخص و شناسهٔ کاربری او را تطبیق دهید تا هم‌نام بودن کاربران باعث انتخاب اشتباه نشود.

مبتنی بر چارت

برای انتخاب مجری بر اساس ساختار سازمانی، مبتنی بر چارت را باز و رابطهٔ لازم را انتخاب کنید:

نتیجه به ساختار چارت و سمت مرتبط با اجرای فرآیند وابسته است. پیش از انتخاب این روش، ارتباط نقش‌ها در چارت را آماده کنید. نام «مدیر» در عنوان یک Lane یا یک نقش، به‌تنهایی رابطهٔ بالادستی ایجاد نمی‌کند.

نیازمند تأیید فنی: در انتخاب «هم‌سطح»، شمول یا حذف خود نقش مبدأ و نیز این‌که انتساب به اولین نقش یافته‌شده محدود است یا همهٔ نقش‌های منطبق را شامل می‌شود، باید در نسخهٔ مقصد بررسی شود. این ابهام به همین دو جزئیات محدود است؛ جهت‌های هم‌سطح، بالاتر و پایین‌تر همچنان براساس ساختار چارت تعیین می‌شوند.

برای ارجاع از کارشناس یک واحد به مدیر همان واحد، نقش کارشناس را زیر نقش مدیریت مربوط در چارت قرار دهید و دسترسی Lane بررسی را مبتنی بر چارت ← سطح بالاتر تنظیم کنید. مبنای حرکت در چارت، نقش آخرین اقدام‌کننده است. در نتیجه، اگر دو کارشناس در دو واحد متفاوت کار را ارسال کنند، رابطهٔ بالادستی نقش هرکدام مقصد را تعیین می‌کند؛ انتخاب یک نقش ثابت برای همهٔ درخواست‌ها این رفتار را ایجاد نمی‌کند.

گیرنده باید با نقش مقصد وارد کارتابل شود. اگر چند نفر عضو همان نقش مدیریتی باشند، همهٔ اعضای واجد دسترسی آن نقش می‌توانند کار را ببینند. برای محدودکردن رسیدگی به یک شخص مشخص، روش نقش و کاربر یا ارجاع مبتنی بر متغیر را متناسب با نیاز انتخاب کنید.

انتخاب نقش، کاربر و زوج نقش–کاربر

مبتنی بر نقش

در این حالت نقش‌های مجاز را از فهرست موجود به فهرست انتخاب‌شده‌ها اضافه کنید یا از انتخاب همه نقش‌ها استفاده کنید. جستجو و فیلتر جدول‌ها برای یافتن نقش است؛ وجود نقش در فهرست اولیه به معنی انتخاب آن نیست.

مبتنی بر کاربر

در این حالت هویت کاربران انتخاب می‌شود. گزینه همه کاربران و فهرست انتخاب‌شده‌ها را با نقش‌های انتخاب‌شده اشتباه نگیرید. کنترل «نمایش کارتابل ورودی براساس کاربر جاری» در این نمای دسترسی غیرفعال است.

مبتنی بر نقش و کاربر

هر ردیف یک زوج RoleID و UserID است. حضور یک نقش در چند ردیف با کاربران متفاوت، چند زوج مستقل می‌سازد؛ نباید نقش‌ها و کاربران را به دو فهرست جدا تبدیل کرد و همه ترکیب‌های ممکن را مجاز دانست.

برگشت به آخرین کاربر اقدام‌کننده

گزینه «نمایش کارتابل ورودی براساس کاربر جاری» در دسترسی نقش‌محور اجازه می‌دهد هنگام بازگشت مسیر به Lane، کار به کاربری برسد که آخرین بار در آن Lane اقدام کرده است. این تنظیم را از گزینه «اولین کاربر از نقش» در User Task جدا نگه دارید؛ محل تنظیم و مسئله‌ای که حل می‌کنند متفاوت است.

دسترسی بر اساس چارت سازمانی

در نوع چارت سازمانی، رابطه سلسله‌مراتبی نقش‌ها مبنای انتخاب گیرنده است. کنترل‌های هم‌سطح، سطوح بالاتر و سطوح پایین‌تر، جهت حرکت در چارت را مشخص می‌کنند. انتخاب تعداد یا محدوده سطح را با ساختار واقعی سازمان هماهنگ کنید.

چارت از صفحه مدیریت نقش‌ها قابل دسترسی است. درخت چارت، جایگاه نقش‌ها را نشان می‌دهد و فهرست نقش‌ها برای انتساب به گره منتخب استفاده می‌شود. پیش از اتکا به دسترسی سلسله‌مراتبی، انتساب نقش به گره صحیح را کنترل کنید؛ عنوان مشابه دو نقش دلیلی بر یکسان بودن جایگاه آنها نیست.

دسترسی پویا؛ تعیین گیرنده از متغیر

از مبتنی بر متغیر زمانی استفاده کنید که گیرنده پیش از اجرا ثابت نیست: درخواست‌کننده جانشین را در فرم انتخاب می‌کند یا باید کار به آغازکنندهٔ همان نمونه بازگردد.

در این روش سه تصمیم جداگانه دارید:

1. متغیر منبع: مقدار گیرنده از کدام متغیر خوانده شود؟
2. نوع دادهٔ متغیر: یکی از گزینه‌های مبتنی بر نقش، مبتنی بر کاربر یا مبتنی بر نقش و کاربر را متناسب با مقدار گیرنده انتخاب کنید.
3. روش خواندن مقدار: کل مقدار آمادهٔ مصرف است یا باید عضو خاصی از دادهٔ فرم یا سرویس استخراج شود؟

حالت ساده

اگر متغیر، خودِ شناسهٔ موردنیاز را نگه می‌دارد، حالت ساده را انتخاب کنید. برای مثال، متغیر کاربر فعلی با نوع دادهٔ مبتنی بر کاربر می‌تواند شناسهٔ مجری جاری را تأمین کند؛ برای سمت، متغیر سمت فعلی و نوع دادهٔ مبتنی بر نقش متناسب هستند.

1. متغیر را از فهرست انتخاب کنید.
2. نوع شناسه را تعیین کنید.
3. ساده را انتخاب کنید.
4. تنظیمات را ذخیره کنید.

عدد «شمارهٔ فرآیند»، «شمارهٔ ارجاع» یا «شمارهٔ رکورد فرم» شناسهٔ کاربر نیست. وجود متغیر در فهرست، به معنی مناسب‌بودن آن برای تعیین مجری نیست.

برای استفاده از دادهٔ خروجی سرویس یا پرس‌وجو در حالت ساده، نام فیلد شناسه را با نوع دسترسی هماهنگ کنید:

مثال: نمونهٔ ساختار خروجی وب‌سرویس در این حالت، آرایه‌ای با فیلدهای RoleID و UserID است. Value در نمونهٔ زیر جای مقدار هر شناسه قرار گرفته است؛ آن را عیناً به‌عنوان شناسه استفاده نکنید.

[{'RoleID': 'Value', 'UserID': 'Value'}]

برای خروجی پرس‌وجو نیز این فیلدها را در نتیجهٔ SELECT برگردانید؛ شکل انتخاب ستون‌ها SELECT RoleID, UserID FROM ... است. بخش ... باید با منبع واقعی پرس‌وجوی شما تکمیل شود.

حالت پیشرفته برای خروجی فرم

خروجی یک UserTask می‌تواند اطلاعات رکورد فرم را در متغیر نگه دارد. برای ارجاع به شخص انتخاب‌شده در فرم، باید فیلد همان شخص را از FormData بخوانید.

1. در فرم، فیلد انتخاب گیرنده را آماده کنید. مقدار ذخیره‌شونده باید شناسهٔ کاربر باشد؛ نام و نام خانوادگی می‌تواند متن نمایشی فیلد باشد.
2. در UserTask ثبت اطلاعات، خروجی فرم را در یک متغیر فرآیند ذخیره کنید.
3. در Lane مقصد، مبتنی بر متغیر را انتخاب کنید.
4. همان متغیر خروجی فرم را برگزینید.
5. نوع داده را مبتنی بر کاربر و روش دسترسی را پیشرفته قرار دهید.
6. مسیر فیلد گیرنده را وارد کنید. برای فیلدی با نام فنی Janeshin، مسیر عضو فرم چنین است:

FormData['Janeshin']

7. نام فنی فیلد را با فرم تطبیق دهید. عنوان فارسی «جانشین» جای نام فنی فیلد را نمی‌گیرد.
8. تنظیمات را ذخیره و فرآیند را اجرا کنید؛ کار باید در کارتابل همان فرد انتخاب‌شده ظاهر شود.

در همین مثال، حالت سادهٔ خروجی فرم می‌تواند شناسهٔ رکورد ثبت‌شده را برگرداند. آن شناسه برای بازکردن همان رکورد در UserTask بعدی کاربرد دارد، اما شناسهٔ جانشین نیست. برای نمایش رکورد، ورودی Id فرم را تنظیم کنید؛ برای ارجاع، فیلد گیرنده را بخوانید. این دو تنظیم مستقل‌اند.

تعیین چند گیرنده از متغیر

مقدار متغیر دسترسی می‌تواند یک شناسهٔ کاربر یا چند شناسهٔ جداشده با ویرگول باشد. اگر قرار است کار به چند نفر برسد، شناسهٔ همهٔ کاربران موردنظر را در مقدار گیرنده قرار دهید و نوع دادهٔ متغیر را مبتنی بر کاربر انتخاب کنید.

نکته: مقدار گیرنده باید شناسهٔ کاربر باشد؛ نام نمایشی شخص یا شناسهٔ رکورد درخواست، جای آن را نمی‌گیرد. در خروجی فرم نیز فیلد حامل این شناسه‌ها را با روش پیشرفته بخوانید.

خواندن شناسه‌ها از خروجی سرویس

اگر شناسه‌های گیرندگان در یکی از اعضای خروجی ServiceTask قرار دارند، متغیر خروجی سرویس را در Lane انتخاب کنید و روش خواندن را پیشرفته قرار دهید. مسیر عضو با ServiceData آغاز می‌شود؛ شمارهٔ داخل کروشه، ردیف خروجی و نام عضو پس از آن، فیلد حامل شناسه‌ها را مشخص می‌کند.

مثال: اگر فیلد AccessPermission در اولین ردیف خروجی سرویس شناسه‌های گیرندگان را نگه دارد، مسیر دسترسی زیر را وارد کنید. AccessPermission نام فیلد این مثال است؛ نام عضو را با خروجی واقعی سرویس خود تطبیق دهید.

ServiceData[0]['AccessPermission']

اندیس 0 به اولین ردیف اشاره می‌کند. اگر دادهٔ موردنظر در ردیف دیگری قرار دارد، اندیس همان ردیف را تعیین کنید. سپس نوع دادهٔ متغیر را بر اساس شناسه‌های نقش یا کاربر موجود در مقدار انتخاب کنید.

تنظیم خروجی سرویس، ساخت متغیر، تفاوت ServiceData و FormData، مسیرهای تو‌در‌تو و خواندن JSON رشته‌ای با جداکنندهٔ * در Taskها و Activityها آمده است. اگر پس از ارجاع به چند نفر باید همه اقدام کنند یا درصدی از رأی‌ها کافی است، Gatewayها و تنظیمات اقدام همان UserTask را نیز تکمیل کنید. دسترسی چندنفره به‌تنهایی حد نصاب تصمیم را تعیین نمی‌کند.

نگه‌داشتن آغازکنندهٔ نمونه

«کاربر فعلی» را معادل «آغازکنندهٔ فرآیند» فرض نکنید. با گردش کار، شخصی که در حال اقدام است می‌تواند تغییر کند. اگر در گام‌های بعدی به آغازکننده نیاز دارید، شناسهٔ او را در ابتدای اجرا در دادهٔ فرآیند نگه دارید و در ارجاع‌های بعدی همان مقدار را استفاده کنید.

برای نگه‌داشتن شناسهٔ آغازکننده در متغیر:

1. پیش از تغییر مجری، مقدار کاربر فعلی را به یک ServiceTask بدهید که همان مقدار ورودی را برمی‌گرداند.
2. خروجی آن را در متغیری مشخص برای آغازکننده ذخیره کنید.
3. در Lane مقصد، مبتنی بر متغیر را انتخاب و همان متغیر را تعیین کنید.
4. نوع دادهٔ متغیر را مبتنی بر کاربر و روش خواندن را ساده قرار دهید.

نکته: اگر هدف فقط برگشت کار به آخرین اقدام‌کنندهٔ همان Lane است، گزینهٔ نمایش کارتابل ورودی براساس کاربر جاری این نیاز را مستقیماً پوشش می‌دهد. روش آن در بخش «برگشت کار به آخرین اقدام‌کنندهٔ Lane» آمده است.

دسترسی Lane از Variable: حالت ساده و پیشرفته

وقتی گیرندگان در زمان اجرا تعیین می‌شوند، Variable حاوی دسترسی را انتخاب کنید و سپس نوع داده آن را مشخص کنید. Variable باید پیش از ورود به Lane مقدار گرفته باشد؛ انتخاب نام آن بدون تولید داده مناسب، گیرنده معتبر ایجاد نمی‌کند.

حالت ساده

برای دسترسی نقش‌محور، خروجی باید فیلد RoleID و برای دسترسی کاربرمحور، فیلد UserID داشته باشد. در دسترسی ترکیبی هر ردیف باید زوج RoleID و UserID همان مجوز را نگه دارد. برای سرویس، نمونه ساختار [{"RoleID":12,"UserID":25}] است؛ برای Query نیز ستون‌ها باید با همین نام‌های قراردادی برگردند.

حالت پیشرفته

اگر شناسه‌ها داخل یک Property مشخص ذخیره شده‌اند، مسیر آن Property را بدهید. مقدار می‌تواند یک شناسه یا چند شناسه جداشده با کاما مانند 1,2,3,4 باشد. حالت پیشرفته برای نوع مبتنی بر نقش یا مبتنی بر کاربر است؛ پشتیبانی آن را به زوج نقش–کاربر تعمیم ندهید.

نام Propertyها و ساختار آرایه باید با داده واقعی یکسان باشد. خطای index، اشتباه در نام فیلد یا انتخاب حالت ساده برای داده‌ای که فقط ستون AccessPermission دارد، مانع استخراج گیرنده صحیح می‌شود. ساختار Variable را پیش از ارجاع در محیط تست مشاهده کنید.

محدودکردن دسترسی شروع فرآیند

در شروع عادی، مجریان Lane آغاز تعیین می‌کنند چه کسانی امکان شروع آن فرآیند را داشته باشند. برای محدودکردن شروع، دسترسی همان Lane را تغییر دهید؛ تغییر Lane بررسی‌کننده، مجوز شروع را جایگزین نمی‌کند.

1. Start Event و نخستین گام را در نمودار پیدا کنید و Lane مربوط را مشخص کنید.
2. تنظیمات دسترسی Lane آغاز را باز کنید.
3. برای شروع توسط افراد مشخص، مبتنی بر کاربر را انتخاب کنید و کاربران مجاز را برگزینید.
4. برای شروع در یک مسئولیت مشخص، مبتنی بر نقش را انتخاب کنید و نقش مجاز را تعیین کنید.
5. تنظیمات و نسخهٔ فرآیند را ذخیره کنید.
6. در کارتابل فرآیند ← فرآیندهای قابل شروع، نتیجه را با حساب و نقش مجاز بررسی کنید.

در بررسی دسترسی، نقش جاری حساب اهمیت دارد. اگر فرآیند با نقش مشخص مجاز شده است، بررسی را در همان نقش انجام دهید. اگر با کاربر مشخص مجاز شده است، تغییر نقش همان حساب الزاماً شخص را از فهرست کاربران مجاز خارج نمی‌کند.

اگر فرآیند در فهرست قابل شروع دیده نمی‌شود، علاوه بر Lane آغاز، نسخهٔ فعال و وضعیت فرآیند را در لیست فرآیندها بررسی کنید. برای شروع‌های پیام، سرویس و تایمر، تنظیمات اختصاصی Eventها نیز لازم است.

برگشت کار به آخرین اقدام‌کنندهٔ Lane

گزینهٔ نمایش کارتابل ورودی براساس کاربر جاری در پنجرهٔ دسترسی Lane، برای حفظ مجری در مسیرهای برگشتی کاربرد دارد. پس از اینکه شخصی در آن Lane اقدام کرد و فرآیند از Lane عبور کرد، با برگشت فرآیند، دسترسی به آخرین کاربر و مقام اقدام‌کنندهٔ همان Lane اختصاص می‌یابد.

این تنظیم برای Lane مشترکی مناسب است که چند کاربر واجد دسترسی دارد، اما اصلاح یک درخواست باید به همان شخصی برسد که قبلاً روی آن کار کرده است.

1. Lane دارای مسیر برگشت را انتخاب کنید.
2. روش دسترسی اولیه و مجریان مجاز را تنظیم کنید.
3. گزینهٔ نمایش کارتابل ورودی براساس کاربر جاری را فعال کنید.
4. مسیر برگشت را به کار مربوط در همان Lane متصل کنید.
5. دادهٔ فرم در گام برگشتی را به همان رکورد درخواست وصل کنید.
6. پس از یک بار خروج و برگشت، کارتابل آخرین اقدام‌کننده را بررسی کنید.

این گزینه با دریافت مقدار متغیر کاربر فعلی یک کار واحد انجام نمی‌دهد. یکی از سابقهٔ اقدام در Lane برای بازگشت استفاده می‌کند؛ دیگری مقدار یک متغیر را در تعیین گیرنده می‌خواند. همچنین حفظ مجری، نگاشت اطلاعات فرم را انجام نمی‌دهد؛ برای اصلاح همان درخواست باید ورودی فرم نیز درست باشد.

بازگشت به درخواست‌کننده و معنای کاربر جاری

در مسیر برگشت از بررسی مدیر، @@CurrentUserID لزوماً شناسه درخواست‌کننده اولیه نیست؛ مقدار آن به کاربر جاریِ اجرای همان نقطه مربوط است. بنابراین ارجاع مستقیم Lane برگشت به این Variable، راه عمومی نگه‌داشتن آغازکننده نیست.

اگر هدف برگشت به آخرین اقدام‌کننده همان Lane است، گزینه «نمایش کارتابل ورودی براساس کاربر جاری» را مطابق توضیح همین مقاله به کار ببرید. اگر هدف همواره آغازکننده اولیه است، هویت او را پیش از تغییر مجری در Variable اختصاصی نگه دارید و Lane مقصد را از آن مقدار دهید. یک الگوی آموزشی این است که Service Task شناسه کاربر آغاز را دریافت و همان مقدار را برگرداند، سپس خروجی در Variable ثبت شود؛ شرط این الگو آن است که ثبت هویت پیش از عبور به مجری دیگر انجام شود.

در آزمون، درخواست را با یک کاربر آغاز و با کاربر دیگری بررسی و برگردانید. بررسی کنید کار برگشتی به مخاطب انتخاب‌شده می‌رسد و صرف عضویت افراد دیگر در نقش عمومی Lane، آن‌ها را مخاطب برگشت نمی‌کند. رفتار ویژه اولین User Task که مستقیم به Start وصل است، قاعده همه User Taskهای آن Lane نیست.

بررسی نتیجه و رفع اشکال ارجاع

پس از ذخیره، نتیجه را بر اساس رفتار موردنیاز بررسی کنید:

در یک بررسی کامل، فقط رسیدن درخواست به یک حساب را کنترل نکنید. شروع مجاز، شروع غیرمجاز، گیرندهٔ انتخاب‌شده از فرم، تغییر نقش حساب، دادهٔ خالی و مسیر برگشت را متناسب با مدل خود بررسی کنید. در فرآیندهای قابل شروع درخواست را آغاز و وصول آن را در کارتابل ورودی گیرنده بررسی کنید. برای پیگیری اقدام‌ها، کارتابل سوابق را باز کنید.